Yibai Chen – wiolonczela
Orkiestra Symfoniczna FZ
Radosław Droń – dyrygent
Sławomir Kozłowski – prowadzenie

PROGRAM
Ewa Fabiańska-Jelińska
Metamorfoza (prawykonanie)

César Franck
Symfonia d-moll

Friedrich Gulda
Koncert na wiolonczelę i big band

Bilety 60/40
Koncert abonamentowy

„Muzyczny kalejdoskop” to koncert łączący w programie trzy odmienne estetyki muzyczne (muzykę współczesną, późnoromantyczną symfonikę francuską oraz XX wieczny idiom jazzująco-awangardowy) i trzy różne spojrzenia na brzmienie orkiestry.

Wieczór rozpocznie utwor współczesnej polskiej kompozytorki Ewy Fabiańskiej-Jelińskiej. Jej kompozycja Metamorfozy została zamówiona specjalnie na tę okazje i zabrzmi tego wieczoru po raz pierwszy.

Pierwszą cześć wieczoru dopełni Symfonia d-moll Césara Francka – jedno z najważniejszych dzieł symfonicznych końca XIX wieku i jedyna symfonia w dorobku kompozytora, który wcześniej kojarzony był głównie z muzyką organową i kameralną. Utwór powstał w latach 1886–1888 i stanowi przykład dojrzałego późnego romantyzmu, w którym emocjonalna ekspresja łączy się z precyzyjnie przemyślaną konstrukcją formalną. Symfonia Francka jest dziełem, które łączy romantyczną emocjonalność z niemal architektoniczną logiką. Jej siła tkwi w umiejętności budowania długich narracji muzycznych, w których każdy element ma swoje miejsce w większej, spójnej całości.

Koncert na wiolonczelę i big band Gulda to jedno z najbardziej charakterystycznych i niepokornych dzieł w literaturze koncertowej XX wieku, wymykające się jednoznacznym klasyfikacjom gatunkowym. Już sama obsada – solowa wiolonczela zestawiona z zespołem o charakterze bigbandowym – wskazuje na świadome przekroczenie granic między muzyką klasyczną a jazzem oraz na próbę stworzenia nowej, hybrydycznej formy koncertu.
Gulda, kojarzony przede wszystkim jako wybitny pianista klasyczny, ale i artysta związany z jazzem, w tym utworze realizuje swoją ideę swobodnego łączenia stylów. Koncert nie jest stylizacją jazzu ani klasycznym utworem z elementami jazzowymi – to raczej równorzędne spotkanie dwóch światów, które wchodzą ze sobą w dialog na zasadzie kontrastu, napięcia, ale i wzajemnego przenikania.
Partia solowa wiolonczeli pełni w tym dziele rolę narratora i komentatora. Instrument ten, tradycyjnie kojarzony z liryką i głęboką ekspresją, zostaje tu wprowadzony w zupełnie inne środowisko brzmieniowe – rytmiczne, pulsujące, często oparte na synkopie i jazzowej swobodzie. Solista musi wykazać się nie tylko klasyczną wirtuozerią, ale również elastycznością stylistyczną i wyczuciem improwizacyjnego charakteru muzyki. Co ciekawe, Big band w ujęciu Guldy nie pełni funkcji jedynie akompaniującej. Jest pełnoprawnym uczestnikiem dialogu muzycznego.